ZONDER MORREN CHALLENGE #02: DE TRAP NEMEN

ZONDER MORREN CHALLENGE #02: DE TRAP NEMEN

De #zondermorrenchallenge is een challenge die ik met mezelf aanga in 2018. Elke week moet ik iets doen, iets volhouden en dit zonder erover te klagen (te morren) en door het gewoon te DOEN. En elke week lees je hier hoe dat gaat!

Dit klinkt zo simpel, niet waar? Een week lang geen lift nemen. En dat is het ook. Als je niet werkt op de 7e verdieping van een gebouw, en je luncht buiten het werk waardoor je dus twee keer per dag die 7 verdiepingen moet doen. Vijf dagen per week. Ha-ha. Ik heb vroeger hier en daar al eens de trap genomen, maar doorweekt van het zweet bovenkomen vond ik maar niks, om nog maar te zwijgen over mijn rooie kop en het buiten adem zijn. Toch wou ik het nog eens een kans geven, en dat heb ik nu gedaan. Hoe ging dit?

MAANDAG

Oké, dit lukt wel. Toch? Ehm. Laten we zeggen, gelukkig ben ik altijd ruim op tijd op het werk. Om de twee verdiepingen heb ik een adempauze nodig. Op het vierde neem ik een tussenstop om naar het toilet te gaan. Ik kom hijgend boven. Dag één was succesvol als we spreken over geen liften nemen. Maar over het besef dat mijn conditie echt slecht is, daar gaan we over zwijgen. Mijn FitBit geeft vandaag 33 trappen aan.

DINSDAG

De trap nemen lijkt vandaag zelfs zwaarder dan gisteren. ‘s Middags zette Stefan me af aan het werk, omdat we nog samen boodschappen gingen doen. Opeens zag ik dat het 15:45 was. Normaal geen probleem, ik begin weer met werken om 16:00, maar met al die trappen die nog lagen te wachten was dat een beetje laat. Gelukkig was ik op tijd op het werk, maar helaas wel met m’n tong op de grond. Vandaag heb ik blijkbaar maar 26 trappen gedaan.

WOENSDAG

Vandaag leek de trap nemen nog net iets zwaarder dan de afgelopen twee dagen. Ik weet niet wat het is. ‘s Middags kwam vriendin Kim weer spontaan op bezoek, en toen we weer naar haar auto liepen (op enkele minuten van m’n werk), wandelde ze nog helemaal mee naar m’n werk in plaats van me met de auto af te zetten. En daarna moest ze nog helemaal terug naar de auto. Om daarna te gaan fitnessen. You go girl! Ikzelf was vandaag weer 27 trappen rijker. En het ‘zonder morren’ gedeelte loopt niet van een leien dakje (lees: “Ik moét nu door want ik MOET nog al die trappen doen”).

DONDERDAG

Vandaag gelukkig een dag vrij. De enige trappen die ik gezien hebben, waren die van mijn appartementsblok. Dankzij een 5 km run ‘s morgens, met de nodige heuveltjes, kwam ik nog wel op 17 trappen die dag.

VRIJDAG

Nog maar een paar dagen te gaan! Ik heb vandaag eindelijk even het gevoel gehad dat ik er beter en sneller in werd, in al die trappen nemen. Maar het was maar een illusie, tegen de vierde verdieping hing mijn tong weer op de grond. Ik eindigde met 33 trappen.

ZATERDAG

Mijn tweede vrije dag van de week. Een beetje gewandeld en gewinkeld met mijn mama, en verder het appartement gepoetst. Niet veel gedaan dus, daarom heb ik ook maar 11 trappen die dag.

ZONDAG

De laatste werkdag van de week! Ik ben er ook achter gekomen dat als je héél snel de trap opgaat (oploopt eigenlijk), dat het dan minder pijnlijk is dan heel bewust netjes stap voor stap omhoog te klimmen. Helaas ben je dan ook net iets sneller moe. Oh well. De dag eindigde met 31 trappen.

Verwachting: na een week véél gemakkelijker de trap op kunnen (lees: minder hijgerig en zweterig). Dat mijn collega’s niet meer hoeven te denken dat ik een marathon gelopen heb net voor het werk.
Realiteit: over de hele week deed ik dus 178 trappen. Ter vergelijiking: in de weken ervoor haalde ik er gemiddeld 70. Daar ben ik dus wel blij mee! Helaas ben ik er niet sneller of beter in geworden, zoals ik had gehoopt. Daarvoor zal ik wel een paar maanden moeten trappenlopen. En eerlijk is eerlijk, dat gaat echt niet gebeuren. #sorrynotsorry